و از حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام منقول است كه : حق‌تعالى دوست مىدارد صاحب حياى صاحب حلم بردبار را « 1 » . و از حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله منقول است كه : حق‌تعالى هرگز كسى را به جهالت و تندخوئى عزيز نكرده است ، و هرگز كسى را به حلم و بردبارى ذليل نكرده است « 2 » . و از حضرت صادق عليه السّلام منقول است كه : حلم بس است معين و ياور آدمى ، و اگر صاحب حلم نباشى خود را بر حلم بدار « 3 » . و در حديث ديگر فرمود كه : چون در ميان دو كس منازعه مىشود دو ملك نازل مىشوند ، و به آن يكى كه سفاهت و تندى و هرزه‌گوئى كرده مىگويند كه : گفتى و گفتى و خود سزاوارى آنچه را گفتى ، و عن قريب جزاى گفته‌هاى خود را خواهى يافت ، و به آن ديگرى كه حلم كرده مىگويند : حلم كردى و صبر كردى ، و به زودى خدا تو را خواهد آمرزيد اگر حلم خود را به اتمام رسانى ، و اگر آن ديگرى هم ترك حلم كرد و هرزه‌هاى او را جواب گفت : آن دو ملك به بالا مىروند ، و ايشان را به كاتبان اعمال مىگذارند « 4 » . و در حديث ديگر فرمود : ما اهل‌بيتيم كه مروّت ما آن است كه عفو مىكنيم از كسى كه بر ما ظلم كند « 5 » . و از حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله منقول است كه : حضرت عيسى به حضرت يحيى

--> ( 1 ) اصول كافى 2 / 112 ح 4 . ( 2 ) اصول كافى 2 / 112 ح 5 . ( 3 ) اصول كافى 2 / 112 ح 6 . ( 4 ) اصول كافى 2 / 112 - 113 ح 9 . ( 5 ) بحار الانوار 71 / 414 ح 31 .